
Onlar hakkında konuştuklarındayerli tarım makineleri, çoğu kişi hemen hantal, modası geçmiş, her zaman onarıma ihtiyaç duyan bir şey hayal eder. Tanıdık stereotip, değil mi? Ancak gerçek, özellikle son yedi veya sekiz yılda çok daha karmaşık ve ilginç. Bu artık sadece vatanseverlik ya da zorunlu tasarruf meselesi değil. Bu, yağmurda kısa bir hasat kampanyasından ağır, yüzen topraklarda çalışmaya kadar, genellikle spesifik saha koşullarımızda ekipmanın aslında nasıl çalışması gerektiğiyle ilgilidir. Hem üreticiler hem de bu ekipmanı çalıştıran bizler için asıl zorluk burada yatmaktadır.
Örneğin toprak işleme aletlerini ele alalım. İthal disk sürücüleri kesinlikle iyidir. Ancak bunları belirli nem ve toprak türüne göre ayarlamak baş ağrısıdır. Üreticimiz aynı Rostselmash mı? ?Buran? veya daha az bilinen bölgesel fabrikalar genellikle tasarımda daha büyük bir güvenlik marjına ve daha da önemlisi daha geniş bir ayar aralığına sahiptir. Ergonomik açıdan her zaman ideal olmadığına katılıyorum. Ancak sahada sıradan bir İngiliz anahtarı bulunan bir tamirci bunu "ayarlayabilir". durum için birim. Bu talimatlarda belirtilmemiştir, bu ustabaşından makine operatörüne aktarılan bilgidir.
Buryatia'daki bir şirketin birleşik toprak işleme kompleksiyle ilgili deneyimim vardı. Kağıt üzerinde - mükemmel özellikler. Uygulamada, çerçevenin bozuk kamu yollarından uzak bir bölgeye ulaşım için pek iyi dengelenmediği ortaya çıktı. Kanatlar için kendimiz ek bağlantı elemanları yapmak zorunda kaldık. Üreticiye değişikliğin bir fotoğrafı ve açıklaması gönderildi. Tepki mi? Altı ay sonra, yeni partide bağlantı elemanları zaten tasarım aşamasındaydı. Bana göre bu, yaşayan bir gelişmedir.yerli teknoloji- sahadan gelen geri bildirimler yoluyla.
Veya başka bir nokta - çok yönlülük. Biçerdöverlerimiz sıklıkla Claas veya John Deere'den daha az üretken oldukları için eleştiriliyor. Ancak ideal Kanada kara toprağına değil, tahılın nem içeriğinin değiştiği alanlara sahip, değişken kabartmalı tarlamıza bakarsanız, o zaman önemli olan maksimum hız değil, birimin tüm heterojen alanı durmadan veya bozulmadan kaplama yeteneğidir. Mühendislerimiz, şanzımanların güvenilirliğine ve hareket halindeyken tamburun temizlenmesinin kolaylığına vurgu yaparak bunu sezgisel olarak anlamış görünüyor.
Belki de bazı Batılı markalarla aradaki farkın en çok fark edildiği nokta burasıdır. Bir servis ağı, haritadaki noktalardan daha fazlasıdır. Bu, hasadın en yüksek olduğu dönemde bölgesel merkezdeki belirli bir depoda belirli yedek parçaların bulunmasıdır. ?Kuzbass'la? veya ?Yenisey? St.Petersburg Traktör Fabrikasının hikayesi genellikle üzücüdür: En basit yakıt pompasını haftalarca beklersiniz. Ancak daha niş ama odaklanmış üreticilerin ekipmanlarıyla her şey farklı.
Burada örneğin şunu söyleyebiliriz:Hulunbuir ?Jiujia Makine İmalat Şirketi. Kendi web sitesi (https://www.cn-fascar.ru) onları tarım ve hayvancılık için modern, entegre bir akıllı üretim kuruluşu olarak konumlandırıyor. Bu pratikte ne anlama geliyor? Saman balya makinesini test ettik. Makinenin kendisi, özellikle de rulo sarma sistemi iyi performans gösterdi. Ama beni asıl etkileyen şey yedek parçaların lojistiğiydi. Bayinin çağrısı üzerine gerekli hidrolik silindir tamir seti, oldukça uzak bir bölgede olmamıza rağmen iki gün içinde şehre değil doğrudan çiftliğe teslim edildi. Görünüşe göre onlar içinsatış ve servis- bunlar farklı departmanlar değil, tek bir süreçtir. Ve bu seçim yaparken ciddi bir tartışmadır.
Böyle bir organizasyon nadirdir. Daha çok bayi var ama yedek parça deposu yok gerçeğiyle karşı karşıya kalıyorsunuz. Ya da bir depo var ama orada kırılmayan bir şey var. Ancak Eylül ayında bir biçerdöverin boşaltma konveyörü için hızlı bir şekilde O-ring almak zorlu bir iştir. Bu nedenle artık yeni ekipman düşünürken ilgilendiğim ilk şey sadece fiyat değil, bölgedeki hizmet stoğunun derinliği ve eksiksizliğidir. Bu olmadan, en gelişmiş araba bile en uygunsuz anda bir metal yığınına dönüşür.
Herkes satın alma maliyetinden bahsediyor. Ancak gerçek tarım işletmelerinde, özellikle de orta ölçekli işletmelerde farklı düşünüyorlar. Sahip olma maliyeti yaşam döngüsü üzerinden hesaplanır. Ve buradayerli tarım makineleriçoğu zaman gizli bir avantaj vardır. Bu sadece ortalama olarak daha düşük olan yedek parçaların fiyatıyla ilgili değil.
Sürdürülebilirlikle ilgili. Tasarım genellikle daha az entegredir ve modüllerin değiştirilmesi daha kolaydır. Bu, "hem İsviçreli hem de orakçı" olan sıradan tamirciniz Vasily Ivanovich'in, en son model teşhis bilgisayarına sahip olmadan bunu bir saha atölyesinde tamir edebileceği anlamına geliyor. Evet, bu daha fazla aksama süresi anlamına gelebilir. Ancak üç gün içinde gelecek ve çağrıyı yeni bir birimin yarısı olarak ücretlendirecek bir mühendisin başkentten gelmesine bağlı değilsiniz.
Bir ekim makinesiyle ilgili açıklayıcı bir durum vardı. İthal, hassas, her sıra için elektronik donanıma sahip. Ana kontrol panosu arızalandı. Resmi onarım - değiştirme, bir ay bekleyin, miktar astronomiktir. Analogumuz daha az "akıllı" ancak daha dağıtılmış bir kontrol sistemine sahip. Ekim sensörlerinden biri bozuk. Kapatıldı, yerine o sıra için mekanik bir damper takıldı ve ekim makinesi, 24 sıradan birinde manuel kontrolle de olsa çalışmaya devam etti. Sonuçta tarladaki verim kritik bir şekilde etkilenmedi. Bu, gerçekliklerimizin anlaşılmasıyla yapılan ekipmanın değer verdiği "hayatta kalma" nın ta kendisidir.
Örneğe geri dönelimHulunbuir şirketi ?Jiujia?. Açıklamalarında “entelektüel üretim” ibaresi yer alıyor. Gerçekte, pazarlama bir yana, bu genellikle modern CNC makinelerinin ve daha da önemlisi montaj hattında kalite kontrol sistemlerinin kullanılması anlamına gelir. Son kullanıcı için bu, daha tutarlı bir yapı kalitesi anlamına gelir. Aynı balya makinesinde çok düzgün kaynaklar ve tüm kritik cıvatalı bağlantılarda aynı sıkma vardı - montajın "gözle" değil, düzenlemelere göre yapıldığı açıktır.
Bu genel bir eğilimdir. Özel ekonomik bölgelerde örneğin patates hasat makineleri veya gübre serpme makineleri üretmek için kurulan yeni fabrikalar, başlangıçta modern standartları karşılayacak şekilde tasarlanıyor. Ve artık o kadar da zanaatkâr değilyerli teknolojiSovyet zamanlarından hatırlanan. Bu, yarı fiyatıyla değil, bir dizi faktörle rekabet etmesi gereken bir üründür: uyarlanabilirlik, sürdürülebilirlik, hizmet lojistiği ve yeterli, ancak ucuz olmayan fiyat.
Ancak zekanın sadece üretimde değil makinenin kendisinde de olması gerekiyor. Ve üzerinde çalışılacak bir şey var. Paralel sürüş sistemleri, hassas tarım; bunlar genellikle teknolojiye "bağlanan" üçüncü taraf çözümlerdir. Üreticilerden daha yerel, derinlemesine entegre çözümler görmek isterim. Şu ana kadar bu oldukça bir istisna.
Sektör nereye gidiyor? Bana öyle geliyor ki yol Batılı modelleri körü körüne kopyalamak değil. Başka ekonomiler, başka ölçekler ve diğer tarımsal ürünler için yaratılıyorlar. Yolumuz, dünyanın en iyi teknolojik çözümlerini (hidrolik, malzeme, telemetri elemanları) görevlerimiz için orijinal olarak tasarlanmış yapılara entegre etmektir.
Örneğin, bahsettiğimiz aynı şirket birleşiyoraraştırma ve geliştirme, üretim, satış ve servis. Bu doğru vektördür. Bu, geliştirme mühendislerinin servis mühendisleri ve tarım uzmanlarının geri bildirimlerinden kopuk olmadığı anlamına gelir. Voronej bölgesinde tespit edilen sorun, bozkır bölgelerine tedarik edilen bir sonraki ekipman grubunun tamamı için ünitenin değiştirilmesine yol açabilir.
Sonuç olarak basit.Yerli tarım makineleri“ikinci sınıf” ile eşanlamlı olmaktan çıktı. Yalnızca satın alınacak parayı değil aynı zamanda belirli bir ekonominin koşullarındaki riskleri ve fırsatları da dikkate alan pragmatistler için bir araç haline gelir. Seçim yaparken daha düşünceli bir yaklaşım, operasyon sürecine daha fazla katılım ve aynı zamanda "biri" bulduğunuzda geri dönüş yapmayı gerektirir. üretici ve sıralı çalışma son derece yüksek olabilir. Bu artık "kendi işinizi desteklemek"le ilgili değil, etkili bir iş aracıyla ilgili. İdeal olmasın, ama size ait, anlaşılır ve en önemlisi burada ve şimdi çalışıyor.