tarım makineleri hangi şehirlerde üretiliyor?

Hangi şehirlerin tarım makineleri ürettiği sorulduğunda, çoğu kişi hemen Rostov-on-Don'u, Chelyabinsk'i ve belki Rubtsovsk'u hatırlıyor. Ancak gerçek tablo elbette daha karmaşık ve bazen daha beklenmedik. Üretimin sadece dev konveyörlerle ilgili olmadığı, aynı zamanda makine mühendisliği ile her zaman ilişkilendirilemeyen şehirlerde bulunabilen son derece uzmanlaşmış işletmelerle ilgili olduğu sıklıkla gözden kaçırılıyor. Ve bir başka önemli nokta: şimdi ?üretim? altında mı? Coğrafyayı büyük ölçüde değiştiren, tam bir döngüden hazır birimlerden montaja kadar her şey gizlenebilir.

Klasik sanayi merkezleri: devlerden geriye kalanlar

Örneğin Rostov-on-Don'u ele alalım. ?Rostselmash? - bunun bir marka lokomotif olduğu söylenebilir. Ancak daha derine inerseniz, üretimin tamamı Rostov'da yoğunlaşmıyor. Başlıklar veya şanzıman parçaları gibi bazı bileşenler diğer bölgelerdeki ilgili fabrikalardan ve hatta yurt dışından gelebilir. Bu genel bir eğilimdir: Ana tesis büyük bir şehirdedir ve tedarikçi ağı ülke geneline dağılmıştır. Çelyabinsk'te de durum benzer - bir traktör fabrikası, ancak bunun için birçok yedek parçatarım makinelerikomşu bölgelerde yapılır.

Bu merkezlerin evrimini gözlemlemek ilginçtir. Daha önce tesis, şehir oluşturan bir tesisti ve neredeyse her şeyi kendisi yapıyordu. Artık ekonomi farklı kurallar dayatıyor. Çin veya Beyaz Rusya'da hazır bir hidrolik ünite satın almak, üretimini kendi tesisinizde sıfırdan kurmaktan genellikle daha kolay ve daha ucuzdur. Bu aynı zamanda fabrikadaki işçilerin niteliklerini de etkiliyor; makinenin içini ve dışını anlayan daha az genel uzman ve daha fazla montaj hattı operatörü var.

Volga bölgesindeki böyle bir tesise rulman tedarik etme deneyimim vardı. Geldim ve teknik özellikleri ve onayları tartışacağımızı düşündüm. Satın alma departmanı ise esas olarak fiyat ve son teslim tarihleriyle ilgileniyordu; teknik dokümantasyon yüzeysel olarak incelenmiştir. Bu üretimin derinliğiyle alakalı. Bazen arabanın pasaportunda "N şehrinde yapıldı" yazıyor ama aslında bu son montaj. Bu ne iyi ne de kötü, sadece farkında olmaya değer bir gerçek.

Belirsiz oyuncular ve uzmanlaşmış kümeler

Ancak asıl ilginç olan, endüstrilerin görünüşte alışılmadık yerlerde ortaya çıkmasıdır. Örneğin hayvancılık yapılan bölgeleri ele alalım. Süt veya besi sığırcılığının geliştirildiği yerlerde doğal olarak yem tedariki, yem dağıtımı ve gübre uzaklaştırma ekipmanlarına yönelik bir talep vardır. Ve bazen yerel girişimciler ve hatta büyük tarımsal işletmeler, küçük de olsa kendi montaj veya uyarlama atölyelerini düzenlerler.

Burada şöyle bir örnekten bahsedebilirizHulunbuir Makine İmalat Şirketi? Jiujia?. Kendi web sitesi (https://www.cn-fascar.ru) onları tarım ve hayvancılık için modern, entegre bir akıllı üretim kuruluşu olarak konumlandırıyor. Bu pratikte ne anlama geliyor? Genellikle bu tür şirketler, özellikle de Çinli ortaklarla işbirliği yapanlar, bir modele göre çalışırlar: temel bir platform veya bileşenler getiriliyor ve ardından değiştiriliyor, "keskinleştiriliyor" mu? belirli yerel koşullar için - farklı topraklar, farklı iklimler, belirli tarım teknolojileri.

Böyle bir üretime klasik anlamda şehir denilemez. Genellikle bu, eteklerde ve hatta banliyölerde bulunan bir sanayi bölgesidir. Ancak belirli sorunların çözümlerinin doğduğu yer burasıdır. Balya makinesini kuzeydeki yüksek nem koşullarında çalışacak şekilde nasıl değiştirdiklerini gördüm; güçlendirilmiş helezonlar ve farklı bir boru sistemi eklediler. Bu, talep üzerine geliştirme, montaj ve hizmeti birleştiren aynı "entegre kuruluştur". Bir çiftçi için bazen markadan daha önemli olan ekipmanı sadece satmakla kalmayıp eşlik etmesi de önemlidir.

Yerelleştirme sorunları ve ?tornavida? montaj

Bu belki de meslektaşlarla yapılan konuşmalarda en acı verici konudur. Pek çok yeni endüstri, özellikle de son on yılda ortaya çıkanlar, montaj tesisleridir. Şehir yeni bir üretim tesisi hakkında rapor verebilirtarım makineleriama aslında orada daha çok inşaat setine benzeyen süreçler var: ünitelerin bulunduğu konteynerler geldi, bağlandı, boyandı ve bir tabela vidalandı. Yerelleştirme derinliği minimumdur.

Bu bir yandan hızlı sonuçlar veriyor ve pazarı uygun fiyatlı ekipmanlarla doyurmamızı sağlıyor. Öte yandan ülke içi işbirliğini ve mühendislik okulunu öldürüyor. Rusya'da bir biçerdöver fanını çalıştıracak yüksek kaliteli dişli kutusu üreticisi bulmaya çalıştığımı hatırlıyorum. Gerekli makineler ve uzmanlar artık mevcut olmadığından, Almanya'da sipariş vermenin burada üretim kurmaktan daha kolay ve daha güvenilir olduğu ortaya çıktı.

Başka bir nüans, yapı kalitesidir. Büyük bir tarihi tesiste ustadan çırağa aktarılan bir kültür, bir teknoloji disiplini vardır. Yeni "tornavida" hakkında Hatlarda genellikle dün sokaktan gelen kişiler görev yapıyor. Sonuç tahmin edilebilir: boşluk, sızıntılar, elektrik sorunları. Sorunun kökeni sürecin organizasyonunda olmasına rağmen, tüm bunlar "Rusya'nın sert koşullarına" atfediliyor.

Lojistiğin ve hammaddelerin rolü

Üretim için şehir seçimi genellikle tarihsel önkoşullardan ziyade soğuk lojistik hesaplamalarına göre belirlenir. Metal teslim etmek nereye daha ucuz? Ana tüketiciye, tahıl bölgesine daha yakın olan yer neresi? Mevcut kapasite ve iş gücü nerede? Bazen üretim bir Sovyet fabrikasının kapandığı, atölyelerin ve çekirdek mühendis ve işçi kadrosunun kaldığı yerde ortaya çıkıyor.

Örneğin, Orta Rusya'nın bazı şehirlerinde monte edilmiş ve çekilir ekipmanların üretimi artık aktif olarak gelişiyor. Neden? Çünkü yakınlarda güçlü bir tarım bölgesi olan Kara Dünya Bölgesi var. Ülke çapında ağır bir tırmık veya ekim makinesi taşımaya gerek yoktur; neredeyse anında monte edilebilir. Bu, büyük miktarda para tasarrufu sağlar. Ve bu tür şehirler, tüm ekipmanın bir kısmı için olmasa da bir kısmı için de olsa, yavaş yavaş yeni merkezler haline geliyor.

Hammaddeler farklı bir hikaye. Çelik çerçeve ve çerçeve üretimi metalurji merkezlerine doğru yönelmektedir. Ancak modern plastik kaplamalı kabinlerin üretimi için farklı türde bir tedarikçiye ihtiyaç vardır. Bu nedenle, giderek daha fazla dağınık üretim görüyoruz: çerçeve bir şehirde, kabin başka bir şehirde ve son montaj ise test sahalarına ve bayilere daha yakın olan üçüncü şehirde yapılıyor. Ve bu anlamda soru şu: Hangi şehirde üretiliyor? yanlış hale gelir. Üretim zincirini sormak daha doğru.

Geleceğe bir bakış: Üretim coğrafyasına ne olacak?

Dağılım ve uzmanlaşma eğiliminin devam edeceğini düşünüyorum. Mega şehirlerdeki büyük, eksiksiz fabrikalar giderek nihai entegratörler ve geliştirme merkezleri rolüne geçecek. Parça ve montajların fiziksel üretimi ise kaynak maliyetinin daha düşük olduğu bölgelere, sanayi parklarına ve özel ekonomik bölgelere kayacak.

Bahsedilen gibi işletmeler özel bir rol oynamaya başlayacakHulunbuir şirketi ?Jiujia?Belirli bir alt sektöre, örneğin hayvancılığa yönelik kapsamlı çözümlere odaklanan. Güçleri, dar uzmanlık alanlarında ve son kullanıcının ihtiyaçlarını derinlemesine anlamalarında yatmaktadır. Başkentte veya milyondan fazla şehirde olmalarına gerek yok. Tesisleri herhangi bir şehirde başarılı olabilir, asıl mesele, yakınlarda diyalog kurabileceğiniz güçlü tarım bilimi ve deneyimli tarım uzmanlarının bulunmasıdır.

Robotlaşma ve dijitalleşme de kaçınılmazdır. Bu, yeni bir yoğunlaşmaya yol açabilir, ancak bu sefer BT ve elektronik alanındaki yeterlilik merkezleri etrafında. Robot bilimine adanmış güçlü bir teknik üniversiteye sahip bir şehrin, akıllı teknoloji üretimi için yeni bir çekim merkezi olma şansı her türlü var.tarım makineleri. Bu artık metal işlemeyle ilgili değil, yazılım ve sensörlerle ilgili.

Bunun sonucunda tarım makineleri üretim haritası giderek daha renkli ve dinamik hale geliyor. Eski merkezler ortadan kalkmayacak ama payları değişecek. Haritada geçmişle değil, sektörün geleceğiyle (dijital, hassas tarım, robotlaşma) bağlantılı yeni noktalar ortaya çıkacak. Ve “hangi şehirlerde üretiliyorlar?” sorusuna yanıt olarak belki on yıl sonra bambaşka isimler koyacağız.